نفس هایم گرم بودند

لیک

دیگر مجالی نیست

آن طرف تر

کسی منتظر ایستاده

صدایم زد،

گوش کن ...

       «قصه کلاغ»

عروسک ها گریه می کنند

خدا را ای رقیب

      امشب زمانی دیده برهم نه

               که من با لعل خاموشش

                          نهانی صد سخن دارم...     (حضرت حافظ)

درون خلوت ما غیر درنمیگنجد

برو

که هر که او نه یار من است

بار من است...

روح روز تابستانی و نفس گل سرخی

تابستان اما سپری شده است و موسم گل به آخر رسیده

کجا رفته اند؟

که میداند؟                  که میداند؟

خون قلب منی و جان آرامشی

قلب من اما سرد است و جانم به سیاهی درنشسته

کجایی تو ای یار؟

که میداند؟                    که میداند؟

امید سالیان منی و آفتاب برفهای زمستانم

سالها اما زیر آسمانی ابر اندود به پایان رسیده است

کجا یکدیگر را باز خواهیم یافت؟

که میداند؟                     که میداند؟

                      شعر: پاول لارنس دنبر

                              ترجمه: شاملو

تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم

 اما آن نگفتیم که به کار آید

 چرا که تنها یک سخن

 تنها یک سخن در میان نبود:

 آزادی

 ما نگفتیم

 تو تصویرش کن...

           پنجه ی سرد باد در اندیشه گزندی نیست...

دریچه ای به مرگ

لحظه دیدار نزدیک است

   باز من دیوانه ام مستم

   باز میلرزد دلم

                   دستم

   باز گویی در جهان دیگری هستم

   های!

          نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ

   های!

          نپریشی صفای زلفکم را دست

   و

 آبرویم را نریزی دل دل دل

   ای نخورده مست

   لحظه دیدار نزدیک است

                               نزدیک است ...

وعده وصل به فردا دهی و می دانی

هرکه امروز تو را دید به فردا نرسد ...

... آن نخستین بار و گویا آخرین دیدار با او بود

دیگر او را کی توانم دید؟

یا کجا؟ هرگز!

حسرتم بسیار و می گویم ببازم کاش

شرطهائی را که بستم باز با هرگز ...

                    تو به من گفتی: هرگز....هرگز

                        پاسخی سخت و درشت

                      و مرا غصه این هرگز کشت...

 ترک کام خود گرفتم       تا برآید کام دوست

حافظ اندر درد خود می سوز و بی درمان بساز

  زان که درمانی ندارد درد بی آرام دوست ...

ای مرغ سحر ، چو این شب تار ،

 
واهریمن زشتخو حصاری ،

 
در آرزوی وصال احباب ،

زندگي شايد

در اتاقي که به اندازهء يک تنهاييست

                                                              فروغ فرخزاد

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد

                         در دام مانده باشد، صیاد رفته باشد

پر کن پیاله را کاین آب آتشین

دیری است ره به حال خرابم نمی برد

این جامها که در پی هم می شود تهی

دریای آتش است که ریزم به کام خویش

گرداب می رباید و آبم نمی برد

من با سمند سرکش و جادویی شراب

تا بیکران عالم پندار رفته ام

تا دشت پرستاره اندیشه های گرم

تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی

تا کوچه باغ خاطره های گریزپا

تا شهر یادها

دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی برد

                                                           (مشیری)

قاصدک!

        هان چه خبر آوردی ...؟

              از کجا وز که خبر آوردی ...؟

خوش خبر باشی اما ...

              گرد بام و در من

                   بی ثمر می گردی

                  انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری ... نه ز دیار و دیاری... باری...

        برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کَس

            برو آنجا که تو را منتظرند

قاصدک! در دل من

                         همه کورند و کرند

            دست بردار از این در وطن خویش غریب

   دست بردار از این در وطن خویش غریب ...

گر بدین سان زیست باید پست

من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم

بر بلند کاج خشک کوچه بن بست

...

گر بدین سان زیست باید پاک

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه

یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک

 شاملو

خدایا به هر که دوست میداری بیاموز که :

عشق از زندگی بهتر است

و به هر که دوست تر میداری بچشان که :

دوست داشتن از عشق برتر.

دکتر علی شریعتی

با هم در زیر باران خیس شدن ...

عشق یعنی :

یکی چتر دیگری باشد و او نفهمد که چرا خیس نشد...

(و شاید زندگی این است)

ا

         زنبور زمان می مکدش

                 و فقط عسل شیرین خاطره ها به جا می ماند

                          آری.فقط خاطره....

یار چو بسیار بود    دل سر یاری نداشت         دل سر یاری گرفت  لیک دگر یار نیست

                                                                تقدیم به شکسته دلان

به جان جوشم که جویای تو باشم                       خسی بر موج دریای تو باشم

تمام آرزوهای منی کاش                                     یکی از آرزوهای تو باشم

گر بیافروزیش رقص شعله هایش از هر کران پیداست

ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست 

زندگی کردیم اما باختیم                   کاخ رویاها روی دریا ساختیم

              خوبرویان جهان رحم ندارد دلشان

             باید ازجان گذرد هر که شود عاشقشان

               روز اول که سرشتند گل وجودشان

            سنگی اندر گلشان بود که آن شد دلشان

                                     تقدیم به دل خستگان

به گریه گفتمش:        آری ولی به سوز گذشت

       بهار بودو تو بودی و عشق بودو امید

       بهار رفت و تو رفتی و هر چه بود گذشت                  آری گذشت و میگذرد...